Over vasten, vertragen, innerlijke vrijheid en het opnieuw ontdekken van wie we werkelijk zijn.

Vandaag wil ik graag iets persoonlijks met jullie delen. Het is misschien een wat langer bericht, maar ik voel dat het moment gekomen is om een stukje van mijn innerlijke reis met jullie te delen.

In 2021 begon ik aan een bijzonder proces op de berg Moncayo, in Spanje. Daar bracht ik vijf dagen door zonder eten, drinken en slapen en helemaal in open lucht en klaar voor wat het was.

Het was een intense ervaring die mij enorm veel heeft gebracht en mij in contact heeft gebracht met diepere dimensies van mezelf en mijn bewustzijn. Sinds die bijzondere ervaring in 2021 ben ik één keer per dag blijven eten. Dat voelde voor mij goed en werd op een natuurlijke manier een onderdeel van mijn dagelijks leven.

Ik voelde me goed bij dit ritme en leerde steeds bewuster luisteren naar mijn lichaam, mijn behoeften en wat voor mij goed aanvoelde.

Het werd voor mij niet alleen een andere manier van eten, maar ook een onderdeel van mijn persoonlijke reis naar meer bewustzijn, eenvoud en innerlijke verbinding.

Zeven dagen geleden voelde ik dat ik klaar was voor een volgende stap, een nieuwe fase in mijn innerlijke proces. Ik besloot opnieuw te gaan vasten en vandaag ben ik aan mijn zevende dag.

Ik voel me veel lichter, niet alleen lichamelijk, maar ook vanbinnen en mentaal.

Tijdens deze dagen heb ik opnieuw verschillende lagen en dimensies van mijn bewustzijn mogen ervaren. Ik ontdek hoe diep sommige dingen in ons verankerd zitten. Dingen die we met ons hoofd misschien wel begrijpen, maar die we pas echt kunnen doorvoelen wanneer we ze in ons lichaam ervaren.

Ik ontdek opnieuw wat het betekent om werkelijk te vertragen. Om rust te nemen of juist actie te nemen. Om aanwezig te zijn bij mezelf.

En vooral om te beseffen dat rust niet alleen betekent dat er geen prikkels van buitenaf zijn. Want zelfs wanneer het rondom ons stil is, kan er vanbinnen nog zoveel bewegen.

Onze gedachten, onze overtuigingen, onze oude patronen en alles wat we doorheen ons leven hebben opgeslagen als waarheid.

Soms ligt de grootste onrust niet buiten ons, maar in wat we vanbinnen blijven vasthouden en vooral denken.

En juist daar begint voor mij een diepere vorm van bewustwording.

Zoveel te delen, zoveel te geven

Ik heb eigenlijk een heel lang verhaal te vertellen over hoe dit proces verloopt, wat ik ervaar en welke inzichten naar boven komen.

Er is zoveel dat ik wil delen. Zoveel dat ik wil geven vanuit mijn eigen ervaringen, mijn bewustwording en alles wat ik onderweg heb mogen ontdekken.

Maar ik merk ook dat ik niet altijd de kracht heb om daar uitgebreid over te praten in sociale media. En niet omdat ik dat niet wil wel door niks is nodig dan vrijheid. Vooral op dit moment voel ik dat ik ruimte nodig heb om alles wat ik ervaar eerst zelf te doorvoelen en een plaats te geven.

Sommige ervaringen gaan zo diep dat woorden niet altijd meteen kunnen uitdrukken wat er vanbinnen gebeurt.

En misschien hoeft dat ook niet.

Misschien mogen sommige inzichten eerst in stilte groeien, voordat ze gedeeld worden.

Ik voel steeds sterker de behoefte om dieper te kijken naar de programma’s, overtuigingen en patronen die wij als mensen met ons meedragen.

Om ze te leren kennen, te leren zien en vooral te leren beluisteren.

Want hoe vaak zijn we niet zo gericht op alles wat buiten ons gebeurt?

Op situaties, verwachtingen, verantwoordelijkheden, andere mensen en de vele prikkels die dagelijks onze aandacht vragen.

We raken soms zo verstrikt in alles wat buiten ons leeft, dat we vergeten om naar binnen te keren.

We vergeten onszelf te voelen. We vergeten onszelf werkelijk te zien. En misschien vergeten we nog het meest om onszelf te aanvaarden zoals we zijn.

Hoe dieper ik in deze lagen van mezelf duik, hoe meer ik besef wat echte zelfliefde voor mij betekent. Op mijn eigen manier en tempo.

Niet alleen goed voor mezelf zorgen. Niet alleen rust nemen of iets doen waar ik gelukkig van word.

Maar mezelf werkelijk durven ontmoeten.

Ook de stukjes die ik lange tijd niet heb gezien. De overtuigingen die ik onbewust heb gedragen. De gevoelens die misschien geen ruimte hebben gekregen. De delen van mezelf die ik onderweg ben vergeten.

En ontdekken dat ik niets van mezelf hoef af te wijzen om mezelf lief te kunnen hebben.

Misschien begint echte zelfliefde juist daar waar we stoppen met onszelf te willen veranderen en beginnen te luisteren naar alles wat in ons leeft in deze prachtige leven.

Niet om alles meteen op te lossen, maar om aanwezig te blijven. Om te voelen, te begrijpen en met zachtheid te aanvaarden.

Hoe dieper ik hierin ga, hoe meer ik besef dat zelfliefde niet alleen iets is wat we doen, maar vooral iets wat we vanbinnen mogen leren ervaren.

Vrijheid, rust en balans

Ik zoek nog een manier om dit alles met jullie te delen die echt bij mij past.

Instagram, TikTok en sociale media voelen voor mij niet altijd als de juiste plek. Ik wil niet dat jullie afhankelijk worden van mijn verhalen of van wat ik online deel. Want uiteindelijk gaat het niet om mijn weg, maar om de vrijheid om je eigen weg te ontdekken.

Vrijheid, rust en balans.

Dat zijn voor mij steeds belangrijkere woorden geworden.

Ik zie steeds duidelijker hoeveel programma’s we als mens met ons meedragen. Overtuigingen, gewoontes, verwachtingen en patronen die we vaak onbewust hebben overgenomen.

Soms lijkt het alsof bijna alles in ons geprogrammeerd is door wat we hebben geleerd, meegemaakt en geloofd.

En misschien is het nu juist de uitnodiging om onszelf opnieuw te ontdekken.

Niet om onszelf voortdurend te verbeteren of te veranderen, maar om te onderzoeken wie we werkelijk zijn, voorbij al die lagen.

Om de verschillende dimensies van ons eigen zijn te ontdekken.

En om te beseffen hoeveel van onze aandacht naar de buitenwereld gaat, terwijl er vanbinnen nog zoveel op ons wacht.

Hoe vaak luisteren we werkelijk naar ons lichaam?

Hoe vaak geven we onze gevoelens de ruimte zonder ze meteen te beoordelen?

Hoe vaak staan we stil bij de vraag of de gedachten die we hebben werkelijk van onszelf zijn, of voortkomen uit alles wat we onderweg hebben aangeleerd?

Voor mij gaat bewustwording steeds meer over het herkennen van die lagen.

Niet om ertegen te vechten, maar om ze te leren begrijpen.

Om te ontdekken wat werkelijk bij mij hoort en wat ik misschien niet langer hoef mee te dragen.

En hoe dieper ik daarin kijk, hoe meer ik voel dat vrijheid niet alleen iets is wat buiten ons bestaat.

Vrijheid is voor mij ook de ruimte die ontstaat wanneer we onszelf vanbinnen steeds minder gevangen houden in oude overtuigingen, verwachtingen en patronen.

Ieder mens bewandelt zijn eigen weg

Want die weg is voor niemand hetzelfde.

Wat ik ervaar, hoeft niet te zijn wat jij ervaart. Mijn inzichten hoeven niet jouw inzichten te worden.

Maar wanneer we onze ervaringen vanuit openheid, liefde en respect met elkaar delen, kunnen we elkaar wel verrijken.

Ik geloof dat we zoveel van elkaar kunnen leren wanneer we werkelijk luisteren, zonder te oordelen en zonder de behoefte om elkaar te overtuigen.

Iedereen draagt zijn eigen verhaal, zijn eigen ervaringen en zijn eigen innerlijke wereld met zich mee.

En misschien mogen we elkaar juist daarin ontmoeten.

Niet vanuit wat we allemaal weten, maar vanuit wat we werkelijk voelen en ervaren.

Een uitnodiging om samen te delen

Daarom wil ik ook graag iets aanbieden.

Ik wil met liefde gratis online deelsessies organiseren rond verschillende thema’s van bewustzijn, innerlijk werk, ademhaling, rust, zelfliefde en persoonlijke groei.

Voor wie daar behoefte aan heeft, kunnen we samen een moment afspreken om ervaringen, vragen en inzichten met elkaar te delen.

Niet vanuit het idee dat iemand alle antwoorden heeft, maar vanuit de verbinding en de wijsheid die kunnen ontstaan wanneer we echt naar elkaar luisteren.

De komende tijd zal ik beetje bij beetje meer delen over mijn ervaringen en de inzichten die tijdens dit proces naar boven komen.

Voor wie nieuwsgierig is, op mijn website kunnen jullie ook al iets terugvinden in mijn blog.

Ik wil mezelf daarbij ook de vrijheid geven om te delen wanneer het voor mij goed voelt, zonder druk, zonder verwachtingen en zonder het gevoel dat ik voortdurend aanwezig moet zijn.

Want ook dat is een deel van mijn proces: leren luisteren naar mijn eigen ritme.

Thuiskomen bij jezelf

Wat ik jullie vandaag vooral wil meegeven, is hoe bijzonder het kan zijn om bewust aanwezig te zijn bij jezelf.

Hoe adem je?

Hoe ga je om met je gedachten?

Kun je je gedachten observeren zonder er telkens in mee te gaan?

Kun je voelen wat er in je lichaam gebeurt, zonder meteen iets te willen veranderen?

Kun je herkennen welke overtuigingen en oude patronen jouw leven misschien nog onbewust beïnvloeden?

En kun je jezelf ook liefde geven op de momenten dat je niet alles begrijpt, niet alles weet of niet alles kunt dragen?

En misschien nog belangrijker:

Kun je jezelf ontmoeten met zachtheid, zonder oordeel, zonder verwachtingen, maar met liefde voor alles wat er in jou leeft?

Voor mij gaat dit proces steeds meer over thuiskomen bij mezelf. Over voelen, loslaten, vertrouwen en mezelf de ruimte geven om gewoon te zijn.

Hoe dieper ik in mezelf duik, hoe meer ik besef dat echte zelfliefde niet betekent dat alles altijd licht, rustig of mooi moet zijn.

Maar dat ook de moeilijke, kwetsbare en vergeten stukjes van onszelf gezien mogen worden.

Dat we onszelf niet voortdurend hoeven te verbeteren om liefde waard te zijn.

En dat we misschien juist door het aanvaarden van al die verschillende lagen steeds dichter komen bij wie we werkelijk zijn.

Misschien is de diepste vorm van zelfliefde wel dat we onszelf niet langer verlaten, ook niet wanneer het vanbinnen moeilijk wordt.

Ik deel dit niet omdat mijn weg voor iemand anders de juiste weg zou zijn, maar gewoon vanuit mijn eigen ervaring en vanuit mijn hart.

Ik hoop dat jullie iets mogen voelen van de rust, de liefde en de energie die ik tijdens deze dagen ervaar.