Vandaag gebeurde er iets bijzonders.

We kwamen samen als vrouwen, ieder met haar eigen verhaal, haar eigen weg, haar eigen kracht en kwetsbaarheid. En langzaam ontstond er in het midden van onze cirkel een ruimte waarin alles welkom mocht zijn.

We bouwden samen ons altaar. Bloemen, kleuren, geuren en verschillende elementen vonden hun plaats. In het midden ontstond onze heilige geometrie en daar, in het hart van de cirkel, stond het water.

Water als centrum. Water als verbinding. Water als spiegel van onze oorsprong.

De klanken van de schalen vulden de ruimte en vermengden zich met de harmonieuze geluiden van dolfijnen, walvissen en orka’s. Klanken die ons uitnodigden om minder te denken en dieper te voelen. Om te luisteren naar wat er onder de woorden aanwezig was.

Tussen geuren, smaken, kleuren en klanken ontstond iets wat niet volledig met woorden te beschrijven is. Er waren tranen en er waren glimlachen. Er was kracht en er was zachtheid. Er was pijn, verdriet, herkenning, vreugde en bevrijding. Niets hoefde weggeduwd te worden. Alles wat zich wilde laten zien, mocht een plaats krijgen.

En misschien ontstond precies daar de magie: in het toelaten van wat er werkelijk was.

We ontmoetten het element water niet alleen buiten onszelf. We keerden ermee terug naar een heel oorspronkelijke laag van ons bestaan. Nog voordat onze voeten de aarde konden voelen en voordat onze longen de buitenlucht voor het eerst inademden, werden we in de baarmoeder omringd door vruchtwater.

Ons eerste water. Onze eerste vloeibare leefwereld.

Vanuit onze blik werd dit water vandaag een spiegel. Een uitnodiging om ons te herinneren waar we vandaan komen, wat ons gedragen heeft en wie we vandaag aan het worden zijn.

Water herinnert ons aan ontvangen. Aan gedragen worden. Aan zachtheid, beweging, vertrouwen en overgave. Het laat ons ook zien waar we zijn gaan vasthouden, waar we hebben geleerd om sterk te moeten zijn, waar het leven zwaar werd en waar we misschien vergeten zijn dat we niet altijd tegen de stroom in hoeven te zwemmen.

We mogen ook stromen.

We mogen verzachten.

We mogen ontvangen.

We mogen ons opnieuw laten dragen.

In deze cirkel ontstond daarnaast ruimte om onze vrouwelijke voorouderlijke lijn te voelen en symbolisch te erkennen. De vrouwen die vóór ons kwamen. Moeders, grootmoeders, overgrootmoeders en alle vrouwen achter hen, ieder met hun eigen verhaal, hun eigen vreugde, verlies, kracht, dromen en stiltes.

Het leven begon niet bij ons.

Het stroomde door vele generaties voordat het ons bereikte.

Vandaag mochten we daar even bij stilstaan. Niet om alles van onze voorouders te dragen, maar om te erkennen:

Ik zie waar ik vandaan kom. Ik eer het leven dat mij bereikt heeft. Ik eer de vrouwen die vóór mij kwamen. Wat van jullie is, laat ik met liefde en respect bij jullie. Wat van mij is, neem ik aan. En vanuit deze plek geef ik mezelf toestemming om mijn eigen leven te leven.

En toen konden we ook elkaar anders ontmoeten.

Niet als vrouwen die met elkaar moeten vergelijken of concurreren. Niet vanuit de vraag wie sterker, mooier, verder of beter is. Maar door werkelijk naar elkaar te kijken.

Van vrouw tot vrouw.

Van hart tot hart.

In de ogen van de andere vrouw konden we iets van onszelf herkennen. Misschien iets van onze moeder. Misschien iets van een grootmoeder of een verre voormoeder. Misschien een kracht die we zelf vergeten waren.

De andere vrouw werd geen concurrent, maar een spiegel.

Jouw kracht hoeft niets van mijn kracht af te nemen.

Jouw schoonheid maakt mijn schoonheid niet kleiner.

Jouw licht hoeft mijn licht niet te doven.

Wanneer jij groeit, kan iets in mij zich herinneren dat ook ik mag groeien.

Daar ontstaat gemeenschap. Daar ontstaat zusterschap. Daar ontstaat een andere manier van samen vrouw zijn.

We herinnerden ons vandaag niet alleen waar we vandaan komen, maar ook waar we naartoe willen: naar meer verbinding, meer bewustzijn, meer zachtheid en meer ruimte om werkelijk onszelf te zijn.

De natuurlijke elementen begeleiden ons daarin als prachtige spiegels. De aarde herinnert ons aan onze wortels en draagkracht. Water leert ons stromen en verzachten. Lucht brengt adem en ruimte. Vuur herinnert ons aan onze levenskracht en het vermogen om te transformeren.

Vandaag sprak het water.

Niet met woorden, maar door onze ervaring.

Door het altaar. Door de bloemen. Door heilige geometrie die we samen vormden. Door de klanken van de schalen. Door de geluiden van de oceaan en haar dieren. Door onze lichamen. Door onze adem. Door de stiltes tussen ons. Door de tranen die mochten vallen en de glimlach die daarna soms vanzelf verscheen.

Alles hoorde erbij.

De kracht én de kwetsbaarheid.

De vreugde én het verdriet.

Het licht én datgene wat nog pijn deed.

Het vasthouden én het loslaten.

Alles kreeg een plaats in de cirkel.

En dat is misschien een van de grootste geschenken die we elkaar als vrouwen kunnen geven: een ruimte waarin we niet hoeven te worden gerepareerd, waarin we niet hoeven te concurreren en waarin niemand ons vertelt wat we moeten voelen. Een ruimte waarin we mogen verschijnen zoals we op dat moment zijn en waarin we onszelf kunnen herkennen in de ogen van een andere vrouw.

Ik voel diepe dankbaarheid dat ik deze processen mag begeleiden en getuige mag zijn van wat iedere vrouw in zichzelf ontdekt. Iedere vrouw neemt uit dezelfde cirkel iets anders mee, omdat iedere ziel, ieder lichaam en ieder levensverhaal zijn eigen beweging kent.

Daarom stopt onze reis niet wanneer de cirkel eindigt.

De integratie begint juist daarna.

Wanneer je de komende dagen je handen wast, voel dan even het water. Wanneer je doucht, vertraag. Wanneer je een glas water drinkt, wees aanwezig. Wanneer je regen hoort of naar de zee kijkt, herinner je dan deze ontmoeting.

Misschien leg je even een hand op je buik en een hand op je hart.

Adem.

En herinner jezelf:

Ik eer het water waarin mijn lichamelijke leven begon. Ik eer mijn oorsprong. Ik erken de vrouwen die vóór mij kwamen. Ik ontvang hun leven, maar ik hoef niet al hun lasten te dragen. Ik kies wat ik vandaag verder wil laten stromen. Ik laat los wat mij niet langer dient. Ik kies voor zachtheid zonder mijn kracht te verliezen. Ik vertrouw op mijn eigen stroming. Ik ontvang het leven. Ik zie mezelf in de andere vrouw en ik eer haar zonder mezelf kleiner te maken. Ik geef mezelf toestemming om opnieuw te beginnen en steeds meer geboren te worden in de vrouw die ik werkelijk wil zijn.

Water stroomt. Water beweegt. Water verzacht. Water vindt telkens opnieuw een weg.

En vandaag mochten wij ons samen herinneren dat ook wij die beweging in ons dragen.

Met heel mijn hart dank ik iedere vrouw die vandaag aanwezig was. Dankjewel voor jullie vertrouwen. Voor jullie openheid. Voor jullie tranen en jullie glimlach. Voor jullie kracht en jullie kwetsbaarheid. Voor wat uitgesproken werd en voor wat alleen in stilte gevoeld kon worden.

Dankjewel aan de vrouwen die vóór ons kwamen.

Dankjewel aan de aarde en haar elementen.

En dankjewel, water, dat je vandaag in het midden van onze cirkel mocht staan als spiegel van onze oorsprong, onze verbinding en onze voortdurende mogelijkheid om te stromen, te herinneren en opnieuw geboren te worden.

Vandaag waren we niet alleen vrouwen die samenkwamen.

Vandaag waren we een cirkel.

Een herinnering.

Een spiegel voor elkaar.

En voor even konden we voelen: wat door jou stroomt, raakt ook iets in mij. Wat wij samen eren, hoeft niet langer vergeten te worden.

Vanuit daar gaan we verder.

Ieder op haar eigen weg, maar niet meer helemaal alleen.