Elke dag is een nieuwe dag.

Een nieuwe dag om mijn voeten op de aarde te zetten.
Om opnieuw te ademen.
Om even stil te zijn.

Misschien mediteer ik.
Misschien ook niet.

Misschien raak ik gewoon een bloem aan.
Voel ik de grond onder mijn voeten.
Kijk ik naar de lucht.
Of kijk ik in de ogen van een dier en voel ik die zachte blik.

Geen woorden.
Alleen vertrouwen.
Alleen even samen zijn.

Misschien is dat al genoeg.

Soms vergeten we hoe eenvoudig het leven kan zijn.

We zijn hier niet alleen om alles te begrijpen, op te lossen of goed te doen.
We zijn hier ook om te leven.

Om te voelen.
Om te ontdekken.
Om te lachen.
Om te zingen.
Om te dansen.
Om te spelen.

Zoals een kind.

Een kind vraagt niet altijd of het mag dansen.
Het danst.

Het vraagt niet of het mooi genoeg zingt.
Het zingt.

Het ziet een bloem en wil haar aanraken.
Het ziet water en wil met zijn voeten erin.
Het voelt de wind en opent zijn armen.

Misschien mogen wij dat stukje van onszelf weer herinneren.

Onze voeten op de aarde.
Onze handen vrij.
Ons hart open.

En beetje bij beetje loslaten wat zwaar is.
Oude gedachten.
Oude angsten.
Dingen die we ooit zijn gaan geloven en die misschien niet meer bij ons horen.

Niet alles hoeft vandaag weg.

Vandaag mag ik gewoon één stap zetten.

En misschien raakt iets mij onderweg.

Een boom.
Een bloem.
Een dier.
Een blik.
De regen op mijn gezicht.
De zon op mijn huid.

En ineens voel ik iets diep vanbinnen.

Alsof het leven zachtjes tegen mij zegt:

Kijk… je bent hier.

Dan wordt alles even stiller.
En tegelijkertijd mooier.

Ook wat moeilijk is, hoort bij mijn weg. Niet omdat alles wat gebeurt goed of gemakkelijk moet zijn, maar omdat ik mag kiezen wat ik ermee doe en wat ik eruit leer.

Ik hoef het leven niet altijd vooruit te duwen.

Soms mag ik het leven ook naar mij toe laten komen.

Ik mag ervaren.
Ik mag vallen.
Ik mag weer opstaan.
Ik mag veranderen.
Ik mag opnieuw beginnen.

En daarin draag ik mijn verantwoordelijkheid.

Want wat ik zeg, wat ik doe en wat ik aan een ander geef, laat iets achter.

Daarom wil ik zoveel mogelijk vanuit mijn hart leven.

Met zachtheid.
Met respect.
Met liefde.

Niet perfect.

Gewoon echt.

En misschien is dát het wonder van het leven:

dat we iedere ochtend opnieuw mogen beginnen.

Met twee voeten op de aarde.
Met verwondering in onze ogen.
Met een hart dat nog altijd kan voelen.

En met dat kleine kind in ons dat fluistert:

Kom…

we gaan nog een beetje spelen.