Woorden zijn meer dan klanken die onze mond verlaten.
Woorden dragen energie, intentie en scheppingskracht.

In oude wijsheid vinden we het begrip Logos: het woord, de betekenis, de ordenende en scheppende kracht die vorm geeft aan wat eerst onzichtbaar was. Wanneer wij spreken, brengen we iets van onze innerlijke wereld naar buiten. Een gedachte krijgt een stem. Een gevoel krijgt richting. Het onzichtbare wordt hoorbaar.

Daarom wil ik bewust omgaan met wat ik spreek.

Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn woorden, voor mijn intentie en voor de energie van waaruit ik spreek. Want woorden kunnen openen of sluiten. Ze kunnen verzachten of verwonden. Ze kunnen verbinden, inspireren en iets in beweging brengen.

Wat wij herhaaldelijk spreken, beïnvloedt de wereld die wij in onszelf en tussen elkaar creëren.

Tegelijkertijd eindigt mijn verantwoordelijkheid daar waar jouw innerlijke wereld begint.

Ik kan mijn woorden met aandacht kiezen, maar ik kan niet volledig bepalen hoe ze bij jou binnenkomen. Jij ontvangt ze vanuit jouw ervaringen, emoties, overtuigingen, herinneringen en jouw eigen levensweg. Wat vanuit mijn wereld als liefde bedoeld is, kan in jouw wereld iets anders aanraken. En ook ik ontvang jouw woorden door de lagen van mijn eigen geschiedenis.

Daarom is communicatie voor mij zoveel meer dan spreken en luisteren.

Het is een ontmoeting tussen twee werelden.

En juist daar mogen we zachtheid brengen.

Niet onmiddellijk oordelen wanneer iets ons raakt, maar misschien eerst voelen: Wat gebeurt er in mij? Wat hoor ik werkelijk? Wat heeft de ander gezegd — en welk deel heb ik zelf aan die woorden toegevoegd?

Dat vraagt bewustzijn.

Want niet iedere emotie die door woorden wordt aangeraakt, vertelt alleen iets over degene die ze uitsprak. Soms raakt een woord een oude plek in onszelf die gezien wil worden.

Daarom probeer ik ruimte te laten voor ieders waarheid en ieders weg.

Wat ik daarin vraag, is respect.

Respect voor wat er is.
Respect voor jouw beleving.
Respect voor mijn beleving.
Respect voor het feit dat twee waarheden soms naast elkaar mogen bestaan zonder dat één ervan hoeft te verdwijnen.

We hoeven elkaar niet altijd volledig te begrijpen. We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn. Maar we kunnen wel proberen elkaar te ontmoeten vanuit bewustzijn, nieuwsgierigheid en menselijkheid.

En wanneer dat op een bepaald moment niet lukt, kan zelfs dát een spiegel worden.

Wat wordt hier in mij geraakt?
Vanuit welke plek spreek ik nu?
Spreek ik vanuit angst, verdediging en oude pijn — of vanuit liefde, helderheid en verbinding?

Voor mij begint daar de diepere betekenis van Logos.

Bewust worden van wat wij de wereld in spreken.

Onze woorden niet achteloos gebruiken, maar ze behandelen als iets kostbaars. Niet omdat we perfect moeten spreken, maar omdat we mogen beseffen dat onze stem kracht draagt.

Mijn woorden zijn mijn verantwoordelijkheid.
Jouw interpretatie behoort tot jouw innerlijke wereld.
Jouw woorden zijn jouw verantwoordelijkheid.
En wat ze in mij aanraken, nodigt míj uit om naar binnen te kijken.

Ergens tussen jouw woorden en de mijne ontstaat een ruimte.

Een ruimte voorbij gelijk en ongelijk.
Voorbij verdedigen en overtuigen.
Een ruimte waarin we werkelijk kunnen luisteren.

Misschien is dat waar Logos uiteindelijk toe uitnodigt:

spreek bewust, luister met een open hart en laat je woorden een weerspiegeling zijn van de wereld die je wilt helpen creëren.