Ik voel met alle respect
dat wij op een bijzonder moment op aarde staan.
Alsof we voorzichtig beginnen te voelen
dat er meer bestaat dan wat we alleen met woorden kunnen uitleggen.

Misschien mogen we de andere lagen van het leven
opnieuw langzaam leren verkennen.
Niet met haast.
Niet met controle.
Maar stap voor stap.
Met zachtheid.
Met observatie.
Met voelen.

Alsof de natuur zelf opnieuw tegen ons spreekt.

De aarde leert ons geduld.
De bomen leren ons vertrouwen.
De bladeren tonen ons de cycli van loslaten en terugkeren.
De wind herinnert ons eraan
dat niet alles zichtbaar hoeft te zijn om echt te bestaan.

En misschien zijn wij vergeten
hoe diep verbonden we eigenlijk zijn
met alles wat leeft.

Daarom is het zo belangrijk
om opnieuw te leren luisteren.
Niet alleen naar de buitenwereld,
maar ook naar de stille bewegingen vanbinnen.

Naar de cycli van ons lichaam.
Van onze ziel.
Van de aarde.

Want de natuur forceert niets.
Zij respecteert elk proces.
Elke winter.
Elke stilte.
Elke nieuwe geboorte.

En misschien mogen wij dat ook opnieuw leren:
onszelf toestemming geven
om eerlijk aanwezig te zijn in ons eigen ritme.
In onze vrijheid.
In onze waarheid.

Om opnieuw te voelen
dat wij niet losstaan van het bestaan,
maar er altijd deel van zijn geweest.

Verbonden met de aarde.
Met de bossen.
Met de zielen van wie vóór ons kwamen.
Met iets ouds
dat nog steeds zachtjes in ons verder leeft.