“Be water, my friend.” – Bruce Lee

Be water, my friend

Soms begint een nieuw inzicht heel eenvoudig.

Tijdens onze laatste vrouwencirkel zaten we samen rond het vuur. We schreven op wat we wilden loslaten, waar we naartoe wilden groeien en wat we wilden voeden in ons leven. Het vuur stond voor transformatie, kracht en levensenergie.

En precies op dat moment begon het zachtjes te regenen.

Het voelde alsof de natuur zelf deelnam aan onze cirkel. Terwijl onze kaarsen bleven branden, bracht de regen zachtheid. Vuur en water ontmoetten elkaar niet als tegenpolen, maar als bondgenoten. Alsof de natuur ons wilde herinneren aan iets wat we diep vanbinnen al weten.

Wanneer ik terugdenk aan mijn kindertijd, zie ik geen haast, geen schermen en geen agenda’s. Ik zie beekjes, rivieren en plassen waarin ik uren kon spelen. Ik voel mijn blote voeten op warme stenen, mijn natte kleren die me niets konden schelen en de zon die mijn huid verwarmde. Ik hoor het kabbelende water, de vogels die kwamen drinken en de wind die zacht door de bomen fluisterde.

Ik liet blaadjes als kleine bootjes meedrijven en vroeg me af waar de rivier naartoe ging. Ik keek niet alleen naar het water, ik luisterde ernaar. Elke stroming had een eigen ritme. Elke golf vertelde een verhaal. In de zon schitterden duizenden kleine lichtjes op het water, alsof de rivier haar eigen sterren droeg.

Als kind hoefde ik niets te begrijpen. Ik voelde alleen. Misschien is dat de grootste wijsheid die we onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.

Onze voorouders leefden nog in die vanzelfsprekende verbondenheid. Zij luisterden naar de seizoenen, eerden de bronnen en kenden de taal van de elementen. Ze wisten dat water niet buiten ons bestaat, maar ook door ons heen stroomt. In ons bloed, in onze tranen, in elke cel van ons lichaam leeft dezelfde beweging die ook rivieren, regen en oceanen verbindt.

Vandaag openen we een kraan zonder erbij stil te staan. Water is zo vanzelfsprekend geworden dat we soms vergeten welk wonder het eigenlijk is. Misschien vraagt water niet om meer aandacht, maar om meer aanwezigheid. Om opnieuw gezien, geëerd en bedankt te worden.

Steeds meer voel ik dat de natuur niet buiten mij leeft. Ik bén natuur. En jij ook.

Water wil niet bezeten of gecontroleerd worden. Het wil stromen, vrij en levend, zodat alles wat het raakt kan blijven bewegen. Dat is ook onze uitnodiging: de natuur opnieuw eren, niet als iets vanzelfsprekends, maar als een levende kracht waarmee we elke dag opnieuw in relatie staan.

We zijn het nooit echt vergeten. Alleen soms zijn we het even stil gaan luisteren.

Wanneer je de volgende keer een glas water in je handen houdt, haast je dan niet om het meteen te drinken.

Neem een moment.

Voel het gewicht van het glas. Kijk naar de helderheid van het water. Besef dat je iets in handen houdt dat ouder is dan jijzelf.

Misschien heeft deze druppel ooit als regen een berg geraakt. Misschien stroomde ze door een rivier, rustte ze in een meer, werd ze opgenomen door de wortels van een boom, voedde ze een bloem, lestte ze de dorst van een dier en vond ze uiteindelijk haar weg naar jou.

Wat als water niet zomaar water is?

Wat als het een stille drager is van het leven zelf?

Onze voorouders wisten dat de elementen niet alleen gebruikt moesten worden, maar ook geëerd. Ze begroetten de zon, bedankten de aarde en hadden ontzag voor het water. Niet uit gewoonte, maar vanuit het besef dat alles wat leeft met elkaar verbonden is.

Misschien zijn we die eerbied een beetje vergeten.

Misschien mogen we haar vandaag opnieuw tot leven brengen.

Voordat je een slok neemt, sluit dan heel even je ogen. Voel dankbaarheid. Niet alleen voor het water dat je lichaam zal voeden, maar ook voor de oneindige reis die het heeft afgelegd om bij jou te komen.

Want datzelfde water stroomt straks door jouw bloed. Het wordt deel van jouw adem, jouw hartslag, jouw leven. Het verbindt jou met de wolken, de rivieren, de zeeën en met alle generaties die vóór ons uit dezelfde bron hebben gedronken.

Misschien is dat de ware ceremonie.

Niet iets wat we één keer per jaar doen.

Maar een manier van leven.

Een manier van kijken.

Een manier van herinneren.

Want misschien vraagt het water niet om onze controle.

Niet om onze verklaringen.

Alleen om onze aanwezigheid.

Om eerbied.

Om dankbaarheid.

En om de bereidheid om opnieuw te beseffen dat wij niet losstaan van de natuur.

Wij zijn haar.

En elke slok water is een herinnering aan het leven dat onophoudelijk door ons heen blijft stromen.

Activiteiten agenda